Haberler-Duyurular


IMAGE
Ego eril midir? Bir çiçek-böcek tartışması
Salı, 05 Ocak 2016
    Ego eril midir? Bir çiçek-böcek tartışması /Dilan Özdemir/ "Erkeklere, erkeklere, en çok onlara, bu kendilerini, sonra yine kendilerini sevenlere kızgınlığım. İki düğmeli, üç düğmeli ceketleriyle duyarsızlar ordusu yığın yığın geçiyorlar. Ceketsiz, kravatsızlarda biraz olsun umudum vardı... Oysa tek dolaşmıyor onlar – güçsüzler. Rastlamadım işte, birilerine rastlamadım – Rast-la-san-da, rast-la-ma-san-da av-va gi-di-yo-ruz." Sevgi Soysal Ego eril... Devamı...
IMAGE
Hayat kadını mı dediniz?
Pazartesi, 14 Aralık 2015
Dursaliye Şahan/ Hayat kadını mı dediniz? Hürriyet’in başlığı aynen şöyle:“Esad ülkeni ne hale getirdin bak?”Efendim Şanlıurfa’da polis huzur operasyonu yapıyor ve bir mahalle baskınında 50 kadar Suriyeli kadın fuhuş yaparken tutuklanıyor.Olay bu!Ve arkasından yukarıdaki başlık atılıyor.Hani dersiniz ki, bu güne kadar Türkiye’de hiç fuhuş ticareti yapılmamış. Hatta niyetlenenler bile vatandaşlıktan çıkarılmış. Sanki bu ülkede bir zamanlar... Devamı...
IMAGE
Maçımız erkek egemen futbol kültürüyle!
Pazartesi, 30 Kasım 2015
Karşı Lig üç sezondur Kadıköy Kalamış'ta oynanıyor. Lig'de mahalle dayanışmalarından, çeşitli politik gruplardan ve taraftan gruplarından oluşan 17 farklı takım forma giyiyor. Toplumu apolitikleştirme aygıtı olan endüstriyel futbolun tersine Karşı Lig politikadan beslenen, politik eylemlere dâhil olan, gündeme kafa yorup söz üreten ve dayanışmayı örmeyi hedefleyen alternatif bir lig. Lig'de küfür edilen hakemler yok, ne küfür ediliyor ne de hakemlerin kontrol... Devamı...
IMAGE
Feminist Politika 28. Sayı çıktı!
Salı, 03 Kasım 2015
 Çilem, Nevin, Yasemin, Hasret, Öykü… Kadınlar hayatlarına sahip çıkıyor   Türkiye’de feministlerin 1980’lerden bu yana erkek şiddetiyle mücadelesi 2000’lerde başka bir boyut kazandı. Kadın cinayetlerine karşı artık ülkenin her yerinde kadınlar bir araya geliyor; evlerden sokaklara, mahkemelerden televizyonlara mücadele sürüyor. 2000’lerden bu yana ise kadın cinayetleri ile mücadelede öne çıkan, kadınların bu süreçte sadece mağdur olmadıklarıydı. Devamı...
KADIN ÖRGÜTLERİNE VE FEMİNİSTLERE...
Çarşamba, 28 Ekim 2015
KADIN ÖRGÜTLERİNE VE FEMİNİSTLERE... Sosyalist Feminist Kolektif olarak sekizinci kampımızı 28-30 Ağustos 2015 tarihleri arasında Şile'de gerçekleştirdik. SFK deneyimini feministlere açacağımız, nasıl bir politik hat ve nasıl bir feminist örgütlenme tartışmasını da yürüteceğimiz bir sürece karar verdik. Bugüne kadar eylem birlikteliği yaptığımız sokakta yan yana geldiğimiz kadın örgütlerine ve feministlere geldiğimiz noktayı açıklamayı bir sorumluluk... Devamı...
IMAGE
Cizre’de Nur Mahallesi düşerse Kadıköy’de Bağdat Caddesi de düşmüş olacak!
Cuma, 02 Ekim 2015
Hülya Osmanağaoğlu 9 gün süren sokağa çıkma yasağı, evlerin aşırı sıcak banyolarında sadece alt bezleriyle yatırılan bebekler, kuyuların diplerindeki çamurlu suları tülbentlerle süzerek içen ve tek odaya sıkışmış onlarca insan, bahçede abdest alırken keskin nişancılarca vurulan yaşlı kadın, annesiyle babaannesinin ölülerinin arasında saatlerce yaralı yatan bebek… Daha niceleri… Hepsini okumuştuk gitmeden önce ama yaşayanlardan dinlemek bir başka... Devamı...
IMAGE
Bu daha başlangıç…
Cumartesi, 29 Ağustos 2015
Aşağıdaki röportaj, Feminist Politika Ağustos 2015 sayısında yer aldı. 7 Haziran 2015 seçimlerini “ülke tarihinin en önemli seçimlerinden biriydi, feministler olarak çok tartışmıştık” diye anlatacağız gelecekte, “Feminist camiadan tanıdığımız yol arkadaşlarımızdan birisi HDP barajı aşınca vekil olmuştu” diye de ekleyeceğiz. Erkek ve egemen tarih yazımına inat, kendi tarihimizi yazalım diye HDP’den milletvekili olan feminist arkadaşımız Filiz... Devamı...
IMAGE
Fuat Uğur ve Kadın Düşmanı Erkekler
Cuma, 14 Ağustos 2015
 Bu yazı, Türkiye Gazetesi yazarı Fuat Uğur’un 13 Ağustos tarihli ‘ Figen Yüksekdağ ve ruh kanseri kadınlar ‘ başlıklı yazısına istinaden yazıldı. Devamı...

“Kocam çok sinirli”

kadina siddet_h179

 

Şiddet gören kadınların ve şiddete tanık olanların şiddeti anlatmaya başlarken kullandıkları ilk cümlelerden biridir bu. Veya şöyle cümleler duyarız; “çok asabi”, “işi çok yoğun olduğu için çok gergin”, “stresli”. Bu cümlelerin, biraz sonra anlatılacak şiddet öykülerinin giriş cümlesi olduğunu kadınlar olarak biliriz. Önce bu muğlak ve genel ifadelerin davranış düzeyindeki anlamını, somut karşılığını anlamaya çalışırız: “Bağırıyor, kızıyor, en ufacık şeyde tersliyor, bir şey konuşamıyorum onunla, hemen beni susturup üste çıkıyor…”. Konu derinleştikçe ve güven ortamı tesis edildikçe, şiddetin daha ileri boyuttaki örnekleri de çekingenlik ve utanç duygularıyla ortaya çıkmaya başlar:

“Vurdu, ittirdi, cep telefonunu duvara çarpıp kırdı, kahvaltı sofrasında masayı devirdi, arabada giderken dikiz aynasını kırdı...”. Tüm bu anlatılar, arkasında iki anlamı barındırır; ya bu durum “yapısal”dır, yani biyolojiye, yapıya, doğuştan olana, erkekliğe içkindir veyahut bir “ruhsal hastalık”tır.

Yapısallığa yapılan atıfta, saldırganlık sıklıkla testesteron hormonu vb. biyolojik faktörlere bağlanır; bazen de bahsedilen yapı, psikolojiktir yani “kıskançlık” gibi birtakım kişilik yapıları, şiddetin kökenindeki suçlu olarak gösterilir. Açıklama nasıl yapılırsa yapılsın, bu atıftaki temel önerme, saldırganlığın doğal, doğuştan ve değiştirilemez olduğudur. Değiştirilemez olduğu düşünüldüğü için de, toplum ve çoğu zaman kadınların da kendisi bu “yapı”yı kabul etmeye çalışacaktır. Koca, sevgili değişmeyecektir, çünkü değişememektedir; değişmesi mümkün değildir. Öyleyse kadın onu bu haliyle kabul etmeyi ve onunla yaşamayı öğrenecektir. Erkek yapısallığından kaynaklanan bir öfke ve saldırganlık gösterdiğinde kadın “alttan alacaktır” ki, kadın “kendini korusun, adamı gereksiz yere tahrik etmesin ve kavgayı uzatmasın”dır. Becerikli dişi kuşlar, bu yöntemi uygular ve de yuvalarını yaparlar!

Ruhsal hastalık anlatısı ise, genellikle erkeğin işinin çok stresli olduğu ve çok yoğun çalıştığı açıklamalarıyla başlar. Erkek hele ki bir de aile şirketinde çalışıyorsa, tüh tüh işi ne kadar da zordur! Bu stres ve yorgunluk dolayısıyla eve sinir küpü şeklinde gelmekte, en ufacık bir sese tahammül edememekte, işyerinde, trafikte, sokakta zaten nelere kimlere katlanmakta olup en azından evde her şey istediği gibi olsun istemekte; e istediği şeyi de bulamayınca haliyle toleransı düşmüş erkeğimiz, en ufacık şeye patlamaktadır. Nedense ev dışı işlerde çalışan kadınlar ile evde çalışan kadınların yorgunlukları, stresi, toleranslarındaki düşmelerin esamesi okunmaz. Onlar ruh sağlıkları çoook yerinde, sinirleri çok sağlam, çok güçlü kadınlardır. Onlara bir şey olmaz. Onlar, yine erkeklerin saldırganlığını tetikleyecek şeyler yapmamalı, mümkünse akşamları çocukları erkekten uzak tutarak oyalamalı ve evdeki ses düzeyini beklenen desibel sınırları içinde tutmalıdır. Ayrıca mümkünse erkeğin sevdiği yemeği yaparak, erkeği mutlu etmeli ve mutluluk hormonu salgılamasını sağlayarak, saldırganlığa yol açan testesteron hormonunu baskılamalı, yemeğin üstüne de stres alıcı bitkisel çaylardan mutlaka demlemelidir.

Erkeğin, iş stresi çok yoğun değilse de, endişeye mahal yoktur; ruh sağlığını olumsuz etkileyecek başka faktörler hemen bulunacaktır. Despot bir baba, depresif bir anne, yoksul bir çocukluk. Elbette bunlar, çocukluk yaşantıları, yoksulluk ve yoksunluk, vahşi kapitalizm, sömürü düzeni, toplumsal şiddet, ruh sağlığını olumsuz etkileyen faktörlerdir ama yine nedense, bu despot babalar, depresif anneler bir tek erkek cinsinde bulunur. Tesadüf bu ya, kadınların ruh sağlıkları güçlüdür veya güçlü olmak zorundadır. Çünkü erkeklere komforlu ve rahat ortam sağlaması gereken kadınların çocukluk travmaları, toplumsal travmaları yoktur veyahut bu travmaları yaşama ihtimalleri yoktur. Travmaların hepsi erkeklerde toplanmıştır.
“E peki hadi kabul ettik bu bir ruhsal hastalık...Psikolog ve psikiyatristlere göre tabii ki ruhsal hastalık. Peki bu “hastalığın” sadece kadınlar sözkonusuyken ortaya çıkması tesadüf mü? Bu erkeğin işyerinde, sokakta, ailesine, çocuğuna, yani çoğu zaman karısı/ sevgilisi ve tabii kızkardeşi dışında kimseye böyle davranmıyor olması tesadüf mü? Madem bu şiddet engellenemez ve bünyeyi ele geçirmiş bir hastalık, nasıl oluyor da, bu hastalıksadece belli bir grup karşısında nüksediyor? Bu hastalığın sadece kadınlar karşısında nüksetmesi erkek ve kadın ilişkisine dair bize ne söylüyor peki?”

E peki hadi kabul ettik bu bir ruhsal hastalık... Peki nerede bu erkekler? Kliniklerin neresindeler? Göremiyoruz onları? Kalpleri teklediğinde kardiyologların, sertleşme problemi yaşadıklarında ürologların kapısını çalmakta gayet hızldavranan bu erkekler, “şiddet hastalığı” karşısında neden psikiyatrist ve psikologların kapısını çalmamaktalar? Gündelik hayatta kadına yönelik şiddet o kadar sıradan ve kabul edilebilirdir ki, aslında, şiddetin tedavi olunması gereken bir hastalık, bir cinnet hali olduğu fikri sadece cinayet işledikten sonra mahkemede savunma yaparken akıllarına gelir erkeklerin ve erkek devletin. Yoksa onların kesinlikle ihtiyacı yoktur tedaviye, onlar hasta değildir, onu sinirlendiren kadındır; sinirlendirmesindir!
Biz kadınlar, erkekler tedavi olmak, değişmek için psikolog ve psikiyatristlerin kapısını çaldığında, “adsız alkolikler” gruplarına benzer “şiddet gösteren erkekler yüzleşme ve dönüşüm destek grupları” kurduklarında ve kendileriyle hesaplaştıklarında, söz veriyoruz, kabul edeceğiz hasta olduklarını. Duyarlı ve empatik hasta yakınları olacağız, destekleyeceğiz tedavi süreçlerini.
Ama o güne kadar reddediyoruz hastalık olduğunu!
Şiddetin ruhsal hastalık olarak sunulmasının, patriarkal şiddeti görünmez kılan bir kılıf olduğunu haykırıyoruz!

Pınar Önen