Amargi Kadın Kooperatifi

Onbir yıldır haksız yere Mısır Çarşısı patlamasından sorumlu tutularak suçlanan ve sonunda ayrı ayrı iki kez “beraat” ederek davası sonuçlanan yol arkadaşımız sosyolog, feminist ve yazar Pınar Selek'in beraati, haksız bir şekilde Yargıtay 9. Dairesi tarafından Mart 2009'da bozuldu. Yargıtay 9. Dairesi'nin bu kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın itirazı da, Yargıtay Genel Kurulu'nda geçen hafta oyçokluğu ile reddedildi. Ve bu kararlar karşısında biz, yıllar sonra, hala adalet bekliyoruz. 

Dicle'yi unutmayacağız....

Ah Dicle! 

Hasbiye Günaçtı 

Ne yazsam ne yazsam, her şeyi yazıp, hiç bir şey yazmamış olsam. Az ötemizde iken ”seninle bir kahve içmek” isteğimi ertelediğim için “keşke” lerin beni boğduğunu da yazsam sonra ...

2008’in 1 mayısında iki biber gazı arası çekilmiş fotoğrafa bakıyorum. “ Limonlar da çıksın” derken  ağız dolusu güldüğümüz fotoğraf…Polisin engelleme çabalarına rağmen, hangi ara resim çektirebilmiştik? Hatırlar mısın, o gün tek tek dağıtılmamıza rağmen, köşe başlarında yeniden bir araya geliyorduk. Ana yola çıkma isteğimizi engelleyememişlerdi.  “Feministler” pankartının arkasında  biber yangını gözlerimizle  Pangaltı’da  yürürken ne çok mutluyduk!

Şimdi, “keşke” lerin iktidar zamanı. Keşke şunu deseydim! Keşke böyle olsaydı! Keşke..keşke…oysa hiç bir işe yaramıyor. İstemiyorsan kalmayı, tutamamışsak seni, acılarını azaltacak şeyler yapamamışsak… Bu kapitalizm duyarlılık katliamına devam ederken… Gitmen, gitmemen… Bilemiyorum. Yaşamanı isterdim, en bildiğim bu.

Acılarını paylaştığın kadınları, feminist mücadele arkadaşlarını, öğrencilerini, sokak hayvanlarını bırakmamak için “keşke” gidecek başka limanların da olabilseydi. Yani gitmeseydin, diyorum. Birlikte daha çok gülebilirdik. Birlikte 8 martlarda 1 mayıslarda yürüyebilirdik… 

Egemen zihniyetin sadece kendini düşünerek inşa ettiği hayat, doğayı, hayvanları, çocukları, kadınları yok sayarak kurgulanan dünya, duyarlı herkes için inanılmaz incitici… Anlıyorum, duyarlılığın, acıların fazla geldi yüreğine. Oysa tek sığınak dayanışmak idi. Nasıl oldu da yanımızdan gittin?    

Kimseyi kırmak istemeyen Dicle,  ölüme giderken bile “özür” dileyecek kadar düşünceli,  yaşarken varlığı herkese sevinç veren kadın… Kalın bir çizik attın acıların altına. Bir “ek” yaptın, acıyla mücadele edenlerin yol haritasına… 

Ah Dicle! 

Dün seni uğurlamak için Zincirlikuyu camiinin avlusunda toplandık. Senin için toplanılmayacak tek yer orasıydı bekli de.  İmam canımızı sıktı, acılarımıza el koymak istedi. Sustuk, öfkemizi içimizde tuttuk. Akıl dedi imam, akılsızca “akıl” verdiğini sanarak.  Bizi bu imamlara zorlayan hayatı değiştirmeyi biz kez daha çok istedik.Yaşamın acılarını ancak duyarlı insanlar hissederler. Hayatı önemseyen biri olmasaydın bunca acılar sana işleyemezdi ki. Ülkemizde ve dünyada acı yaratan herkes ve her şeyin, gidişinde payı var. Giderken "gülümseyen yüzünün altında sakladığın acı tortuları bize bıraktın", şimdi seni hüzünle anarken, acıların bitti diye sevinmek istiyorum.    

 Dava Yargıtay'da

Ayşe Yılbaş davası, 28 Temmuz günü yapılan sekizinci duruşmada karara bağlandı. Ayşe’nin katledilme davası bir yıl sürdü. Sonuçta Ayşe’nin katili, kocası Hüseyin Güneş Özmen ağırlaştırılmış müebbet hapis cezasına çarptırıldı.

Türkiye’de hemen hemen hergün bir kadın çoğunlukla kocası ya da bir yakını tarafından erkeklik nedenleriyle öldürülüyor. Ayşe de bunlardan biri.